Nic tak nie cieszy jak dotarcie do Schroniska w Karkonoszach, w Karkonoszach jest ich sporo. W każdym można usiąść, coś zjesć przybić pamiątkową pieczątkę i ruszyć dalej do kolejnego schroniska.
Szczerze można tak wędrować bez końca, nie są one oddalone od siebie za bardzo, co ułatwia wędrówki. Nie to co Tatry, piękne góry jednak tam nie ma takiego luksusu zatrzymania się w kilku schroniskach w ciągu jednego dnia, ba nawet niekiedy się idzie kilka godzin żeby zobaczyć ładny widok, zjeść własnoręcznie zrobione kanapki i wrócić a schroniska jak nie bylo tak nie ma.
Uwielbiam Karkonosze, Tatry też są niczego sobie jednak my wolimy spokojniejsze szlaki (trzeba wiedzieć kiedy się wybrac zeby nie było tłumów) i schroniska. Takie małe dzieci chyba w nas nadal drzemią któe lubią pieczątki.
Schronisko położone na wysokości 1046 m n.p.m. pomiędzy Karkonoszami a Lasockim Grzbietem. Obok Shcroniska znajduje się drogowe przejscie graniczne do Czech. Spod Schroniska na Przełęczy Okraj dojdziemy czerwonym szlakiem na Śnieżkę.
Pierwsze boudy pojawiły się Karkonoszach w 1690 roku, wzniśli je oficerowie habsburscy, któzy trudnili się wyrębem lasu i hodowlą bydła. Pierwsz boudy to były zwyczajne proste chaty pasterskie, dopiero z czasem przeobraziły się w miejsca dla turystów.
W XVIII wieku a granicy Polsko-Czeskiej pojawiło się przejście graniczne a jedna z boud służyła za pomieszczenie dla celników. Z czasem przy granicy wybudowano kilka obiektów które pełniły rolę schronisk - Tippeltbaude - dzisiejszy Hotel Druzba, Hubnerbaude, Adolfbaude, Goderbaude i Schlesische Grenzbaude i to ono dało początek współczesnemu schronisku.
Pierwsze prawdziwe schronisko na Przełęczy Okraj powstało w XIX wieku, małe, drewniane założone przez Karola Nalega , pruskiego kombatanta wojny napoleońskiej, który rozpropagował potem popularne w całych Karkonoszach zjazdy rogatymi saniami. Pierwsza trasa miał 7km długosci i prowadziła z przełęczy aż do Kowar.
W 1922 roku postwaje murowany obiekt - Schlesische Grenzbaude, mieścił on takze schronisko młodzieżowe Storchennest (Bocianie Gniazdo). Utrzymane w regionalnym stylu sudeckim, w środku znajdowałą się poczta. Obiekt zniknął po II wojnie światowej gdy w 1964 wybudowano przejście graniczne.
Po 1945 w budynku dawnej gospody otwarto schronisko "Na Rubieży", nazwane później "Muflonik". W 1975 powstała bacówka z 28 miejscami noclegowymi, obecnie dawna gospoda "Muflonik" oraz bacówka tworzą schronisko "Na Przełęczy Okraj".
Dom Śląski - Schlesierhaus jest najbardziej jednym z najbardziej atrakcyjnych schronisk w Karkonoszach, położone na wysokości 1400m n.p.m. we wschodniej części Równi Pod Śnieżką na przełęczy Pod Śnieżką na granicy polsko-czeskiej. Jest to najwyżej położone schronisko w Sudetach Polskich.
Niedaleko Domu Śląskiego można zobaczyć fragment tundry norweskiej z charakterestycznym wrzosem a pobliskie Torfowiska na Równi pod Śnieżką należą do najwspanialszych w Europie.
Początki Domu Śląskiego sięgają XVII wieku, kiedy to postawiono budę służącą za schronienie drwalom i pasterzom. Pierwsze schronisko stanęło tu w 1847 roku, tuż obok już istniało inne Riesenbaude - Obri bouda - po czeskiej stronie. Początkowo DOm Śląski nazywał się Heldmannbaude od nazwiska włąscicial, w 1888 spłonęło niewykluczone iż podpalił je Reinard Schultz - właściciel Riesenbaude co było typowym zachowaniem w tamtych czasach. W 1904 wzniesiono nowe. Obecny budynek jest trzecim z kolei obiektem, powstał w latach 1921-1922.
Po II wojnie schronisko zarządzane było przez DTTK i PTT, a od 1951 roku przez PTTK. W 1982 rozebrano stojące na przeciwko czeskie schronisko Obri bouda - Riesenbaude.
Schronisko położone na wysokości 1362m n.p.m. na Szczycie Szrenicy. Należy do największych wysokogórskich schronisk w Karkonoszach.
Gdyby w 1921 roku Franzowi Endlerowi nie odmuwiono koncesji na dalsze prowadzenie schroniska - Vosecka Bouda; Schronisko na Szrenicy prawdopodobnie by nie powstało, lub powstałoby dużo później. Do powstania Schroniska na Szrenicy przyczynili się Niemcy, 11 września 1921 wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego schroniska, a rok później 19 grudnia schronisko zostało oddane do dyzpozycji turystów. Samo położenie schroniska nie było łatwe przy jego budowie, panują tu bowiem nie zbyt korzystne warunki atmosferyczne takie jak silne wiatry, długotrwałe opady i zjawisko szadzi.
Po II wojnie światowej, w 1951 schronisko przejęło PTTK, liczba miejsc noclegowych się stale zmniejszała, jakość usług również spadła, w 1967 schronisko zamknięto z powodu złego stanu technicznego. W 1972 roku w schronisku wybuchł pożar, który strawił ok. 70% powierzchni dachu, reszta budynku ocalała. W 1973 roku rozpoczęto remont schroniska, który z małymi przerwami trawł aż do 1991 roku. W 70 rocznicę - 19 grudnia schronisko szczęśliwie zostało zakupione przez prywatnych właścicieli.
Neue Schelische Baude - położone troszkę poniżej Schroniska na Szrenicy na wysokości 1195m n.p.m. na Hali Szrenickiej. Na Hali Szrenickiej wszystko zaczeło się od budy pasterskiej, ktorą postawiono w 1786 roku i nazwano ją "Nowa Buda Śląska" - Kranichbaude. Jej właścicielem był zięć właściciela budy pod Łabskim Szczytem. Po jakimś czasie budę pasterską przekształcono w gospodę, a następnie w schronisko. Ruch turystyczny wzrósł gwałtownie gdy w 1869 wybudowano drogę.
26 lat później przebudowano cały obiekt wzorując się na schronisku Petrova Bouda, a w 1909 roku dobudowano do niego dwupietrowy murowany budynek z werandą według braci Albert z Jeleniej Góry - projektantów kilku innych karkonoskich schronisk. 30 lat później dobudowano skrzydło, które połączono galerią z instniejącym budynkiem. Przed II wojną światową miało standad luksusowego hotelu górskiego. Obecnie jest jednym z głównych obiektów bazy turystycznej w rejonie Szklarskiej Poręby. Co ciekawe uznane zostalo za najgorsze w Polsce w II rankingu schronisk górskich PTTK ogloszonym w 2011 roku z racji dewastacji budynku.
Schronisko znajduje się na jednym ze szlaków prowadzących z Karpacza na Śnieżkę, położone na wysokości 1258m n.p.m pomiędzy Kotłem Małego Stawu i Białym Jarem, około 15 minut drogi od Schroniska "Samotnia". Wraz ze schronsikiem Pod Łabskim Szczytem uważane jest za jedno z najstarszych schronisk w Krrkonoszach.
Pierwsi właściciele tutejszej boudy słynęli ze znakomitej nalewki na szyszkach i gry na rogu bądź trąbie, na powitanie i pożegnanie wędrowców. Wraz z co raz większa ilością turystów pasterska buda zmieniła swój wygląd i przeistoczyła się w piękne schronisko górskie. Po niejakim Samuelu buda przesła w ręce rodziny Hamplów (1758-1863) i od ich nazwiska uzyskał nazwę Hampelboude, nazwa znana po dziś dzień i używana w języku niemieckim oraz w czeskim - Hamplova bouda.
Dzięki pamiątkowym księgom schornisko odwiedził we wrześniu 1790 roku Johann Wolfgang Goethe, króry podziwiał co rano wschód słońca.
W 1896 wybudowano trzykondygnacyjne schornisko, budynek ten niestety spłonął od ognia z nieszczelnego komina 1 kwietnia 1906 roku. Co ciekawe do ogromnych zniszczeń przyczyniła się również straż pożarna która potraktowała pierwsze doniesinia o pożarze jako żart primaaprilisowy.
8 września tego samego roku uruchomiono po odbudowie nowy budynek schroniska a w obiekcie zainstalowano centralne ogrzewanie.
Kolejna rozbudowa nastąpiła w latach 1911/1912, jak na owe czasy był to obiekt niezwykle nowocześnie urządzony - elektryczne oświetlenie, centralne ogrzewanie, wygodnie urządzone pokoje z bieżącą wodą oraz łazienki. Strzecha Agademicka cieszyła się popularnoscią latem i zimą, w szczególności zimą a największą atrakcją były zjazdy rogatymi saniami torem saneczkowym prowadzącym do Karpacza.
W latach 20 w schronisku na stałe pracował kierownik, gospodyni, służąca i kucharz. Okresowo zatrudniano paręnaście osób, po wojnie schronisko przejęło YMCA z Krakowa, potem prowadzili je studenci wyższych uczelni krakowskich - Centrala Akademickiego Zrzeszenia Sportowego - i z tego okresu pochodzi dzisiajsza nazwa schroniska.
Schrosniko przechodziło wiele remontów i modernizacji, w 1995 roku położony został nowy miedziany dach a w latach 2000-2003 wymienione zostały wszystkie okna i wyremontowano łazienki i prysznice. Zaplecze kuchenne przeszło generalny remont w 2017, schronisko otrzymało również oczyszczalnię scieków, nowy system ogrzewania oraz izolację ścian oraz nową elewację.
Schronisko PTTK Samotnia
Schronisko Samotnia
Schronisko Samotnia uchodzi za jedno z najpiękniejszych i najstarszych schronisk w Polsce, ta perła architektury położona jest poniżej Srzechy Akadedmickiej na wysokości 1195m n.p.m. Jej usytuowanie i urokliwe położenie zapiera dech w piersiach.
Pierwsze wzmianki o chatce pojawiają w 1670 roku, do boudy prowadziła ścieżka przez Złotówkę z Karpacza, w chatce nad stawem mieszkał strażnik pilnujący hodowanych w akwenie pstrągów. Pstrągi należały do śląskiego rodu arystokratycznego Schaffgotschów. Nieco później, zaczęto używać innego szlaku, który rozpoczyna się przy Świątyni Wang i prowadzi przez Rzepiórkową Kręgielnię, Polanę, Kozi Mostek. Szlak jest po dziś dzień często uczęszczany i bardzo popularny.
Wędrójąc na Śnieżkę Christian Gryfius - śląski pedagog, filozof i poeta - wspomina jak spotkał na swojej drodze mieszkańca tutejszej chatki. Był nim właśnie strażnik pilnujący pstrągów. Przypuszcza się, że pierwsi właściciele chatki nad stawem wywodzili się z rodziny Schuderów, utrzymywali się z hodowli kóz, pilowali stawu spełniając tym wolę ówczesnych włascicieli ziem - rodziny Schaffgotschów.
Rozwój turystyki w 1866 roku spowodował uruchomienie połączenia kolejowego Jelenia Góra - Wrocław - Berlin. Wtedy rownież właściciele boud karkonoskich dostrzegli potrzebę ich robudowy aby przyjąć większą ilosć turystów. Karol Haring zabierał się za rozbudowę Samotni, później w 1891 roku sprzedał ją Henrykowi Richterowi, który kontynuował rozbudowę. Z tego okresu pochodzi symbol Samotni - wieżyczka i odlany w Jeleniej Górze dzwon. Samotnia przechodziła z rąk do rąk, od 1 maja 1927 schronisko prowadził znany sportowiec Paul Haase z żoną Gretą, w okresie stało się ono centrum sportów zimowych. Ostatnim niemieckim właścicielem do końca II wojny śwatowej był Franz Hovel. Po wojnie przez schronisko przewinęło się kilkunastu zarządców.
Schronisko Samotnia przeżywałą rozkwit w ostatnich latach, stała się jednym z najczęściej nagradzanych schronisk i obiektów turystycznych w kraju. Nadal się cieszy ogromną popularnością przez cały rok.
Schronisko PTTK Odrodzenie
Schronisko Odrodzenie
Schronisko Odrodzenie umiejscowione w sercu Karkonoszy na wysokości 1236m n.p.m. tuż przy przełęczy Karkonoskiej. Jest miejscem przecięcia szlaków, miejscem granicznym między Polską i sąsiadującymi Czechami, miejscem wypoczynku i przygody.
Budynek schroniska zaprojektował Herbert Eras - niemiecki architekt, jego projekt zwyciężył w konkursie architektonicznym, budynek został wzniesiony w 1928 roku jako schronisko dla młodziezy pod nazwą "Rubezahl". W 1933 roku schronisko zostało przejęte przez młodzieżową organizację nazistowską Hitlerjugend. Pod jej zarządem nazwa obiektu została zmieniona na "Adolf-Baude", chociaż według mapy z lat 30. i innych źródeł nazwę "Adolf-Baude" miał obiekt po czeskiej stronie - obecnie wojskowy ośrodek wypoczynkowy "Maly Sisak", w trakcie II wojny światowej obekt był domem wypoczynkowym dla niemieckich oficerów. Po wojnie obiekt służył za placówkę Wojsk Ochrony Pogranicza, w 1947 przejęło je Polskie Towarzystwo Tatrzańskie i w 1949 otwarto schronisko dla turystów. Od 1950 roku schronisko należy do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W latach 60 przechodziło kapitalny remont, na przełomie XX i XXI wieku schronisko nie cieszyło się zbytnio dobrą opinią - było zaniedbane, od 2009 doszło do zmiany właścicieli i rozpoczęto remont budynku. Nowi właściciele, nowy początek, jak sami pisza na stronie schroniska swoje działania w schronisku nazywają "Odrodzeniem Odrodzenia" i chcą aby miejsce żyło i było odwiedzane.
Alte Schlesische Boude - schronisko zwane Starą Śląską Budą położone w pobliżu Szklarskiej Poręby na wysokości 1168m n.p.m usytuowane na hali pod Łabskim Szczytem na krawędzi Łabskiego Kotła. Teren wokół schroniska porasta kosodrzewina, jarzębina borówka czernica, wrzos o raz rzadka ciemiężyca zielona, dzięki obfitości roślin żyje tu wiele gatunków ptaków.
Schronisko należy do najstarszych w Karkonoszach, powstało w czsie wojny 30-letniej (1618-1648) jako jedna z pierwszych bud pasterskich dając schronienie wędrowcom. Wraz ze wzrostem zaiteresowania góami i rozwojem turystyki w KArkonoszach stare budy pasterskie zaczęły zmieniać swój wygląd, przekształcając się w schroniska górskie. W XVIII i XIX w okolicy schroniska wypasano zwierzęta.
Schronisko przechodziło z rąk do rąk zmieniając nazwy Eliasch Baude, Jesaiasch Baude, Schlesische Baude a po 1787 Alte Schlesische Baude i ta nazwa się utzrymywała najdłużej. W 1897 niedaleko powstało schronisko na Śnieżnymi Kotłami i w tym samym okresie wybudowano również drogę łączącą obydwa obiekty.
W 1909 w budynku zaczął działąć telefon a lata później uruchomiono nową sieć wodociągową. Niestety w w 1915 roku wybuchł pożar i strawił budynek, uratowano zwierzęta oraz kilka sprzętó domowych, postawiono nową prowizoryczną skromną budę. W 1938 wybudowano kolejny obiekt noclegowy, który poprawił jakość i liczbę noclegów. Po II wojnie światowej obiekt przejęło PTTK, a w 2009 roku schronisko zajęło czwarte miejsce w rankingu schronisk górskich, dwa lata później w 2011 zajęło piąte miejsce.
Górskie schronisko "Kochanówka" położone niziutko na wysokości 510m n.p.m powyżej ujsćia potoku Szklarki do rzeki Kamiennej. Schronisko miescie się w zabytkowym budynku wybudowanym w 1868 roku przy wodospadzie Szklarki, w środkowej części Wąwozu Szklarki, na lewym brzegu skalnego progu.
Drogę prowadzącą do wodospadu wybudował Witriolejni Preller, wtedy pojawiły pierwsze wzmianki o wodospadzie a gospodę - Kochellfalbaude - wybudowano w 1868 i po kilku przebudowach isnieje po dziś dzień.
Schronisko Kamieńczyk to prywatne schronisko położone obok wodospadu Kamieńczyka na wysokości 830m n.p.m
Jak wiele innych miejsc w Karkonoszach, schronisko i wodospad są bardzo popularnymi miejscami wsród turystów. W latach 1848-1849 wybudowano tutaj drogę z Piechowic przzełomem rzeki Kamiennej do huty "Józefina" i dalej na Halę Szrenicką. Wraz z rosnącą liczbą turystów pieszych wybudowano dojście ze Szklarskiej Poręby.
Wówczas przy wodospadzie znajdowało się niewielkie schronisko nazywane - Zackelfallbaude - "Zackelfall" to niemiecka nazwa wodospadu. Schronisko rozbudowano w latach 20. XX wieku - kierownikiem schroniska był wówczas Franz Adolph - zasłużył się w rozwoju sportów zimowych w Karkonoszach. To z jego inicjatywy w pobliżu powstał tor bobslejowy z wyciągiem, który mógł ciagnąć sanki wraz z pasażerem oraz skocznią narciarską przy Owczych Skałach.
Po zakończeniu II wojny światowej schornisko zostało przejęte przez Dolnośląską Spółdzielnię Turystyczną która urządziła w nim schronisko "Przy Kamieńczyku". W 1947 budynek przeszedł do rąk Wojsk Ochrony Pogranicza, WOP wyprowdził sie z niego w drugiej połowie lat 50. i wtedy otwarto w nim ośrodek wypoczynkowy "Kamieńczyk" Prokuratury Wojewódzkiej we Wrocławiu. Jego funkcjonowanie przerwał pożar który wybuchł podczas remontu w 1984 roku, całkowicie rujnując obiekt. Rok poźniej budynek przejęło małżeństwo Sieleckich, któzy postanowili ponownie zagospodarować go dla turystów. Początkowo była tu niewielka budka, następnie bufet aż wresznie w 1995 roku stanęło schronisko. Duży ruch turystyczny w tym miejscu związany jest z łatwym dojściem ze Szklarskiej Poręby oraz usytuowaniem tuż obok naruralnej atrakcji - Wodospadu Kamieńćzyka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz